De laatste wedstrijd vandaag voor MA1

De laatste wedstrijd vandaag voor MA1 op het programma. Maar vandaag kies ik ervoor om geen wedstrijdverslag te schrijven.

Nee, een schets van wat deze groep uniek maakt. Want hoe mooi we ook geëindigd zijn, zo vanzelfsprekend was het niet.

Wanneer je in eerste instantie in de hoofdklasse wordt geplaatst met een nieuwe samenstelling en een nieuwe trainer en coach, is het altijd even zoeken naar de juiste balans. Teams als Sudosa en Sneek geven je weinig ruimte om rustig op te bouwen. De eerste helft van het seizoen werd er aardig gespeeld, maar pakten we te weinig punten. Wat vooral opviel, was dat de mentale weerbaarheid soms ver te zoeken was. Hoe ga je om met tegenslag en hoe kantel je een wedstrijd naar je eigen voordeel?

Achteraf kunnen we zeggen dat juist die teams ons beter hebben gemaakt en ons het besef hebben gegeven dat we meer vanuit onze eigen kracht mogen spelen. Met een beetje hulp van buitenaf op het gebied van teamcoaching (dank, Han), het inslijpen van aanvals- en verdedigingspatronen en de zoektocht naar volleybalplezier, werden de bouwstenen gelegd voor de tweede helft van het seizoen. Daarnaast werd er individueel gewerkt aan persoonlijke aandachtspunten, en met succes.

Verdedigend werd er geïnvesteerd in service- en rallypass. Dit kwam het aanvalsspel ten goede en leidde uiteindelijk tot de vijf aanvalsmogelijkheden die je graag terugziet: veel variatie en hoge druk. Individueel zag je iedereen groeien: Indy met haar sprong- en slagkracht, Kaya sterk aan het net en versnellend in haar aanval, Aniek met haar sprongkracht en vermogen om te temporiseren, Eva met haar aanval rechtuit op snelheid en haar leiderschap, Hannah met haar versnelling aan het net en spelinzicht, Nora met haar vlijmscherpe aanval die het blok weet te omzeilen, Iris met haar aanvalskracht, Britt met haar balgevoel en veelzijdigheid, Jip met haar timing en aanvalskracht, Mieke die als ware dirigent de aanvallers bediende en het spel prachtig wist te spreiden, en Nika, die op veel fronten uitblinkt: verdedigend, aanvallend en met de rust die zij in het spel brengt. Kortom, een groep om met recht trots op te zijn.

Bij de start gaf ik aan dat ik meer dingen niet kan dan wel. Dan is het prettig dat er iemand bijkomt, zeker wanneer fanatisme soms als een blinde vlek kan werken. Met Miriam als trainer/coach kreeg het team rust, een welkome spiegel en een waardevolle gesprekspartner, maar ook een aanjager vanuit positiviteit.

Met een aantal blessures, drukke agenda’s en Jip die op studiereis ging, kende het team de nodige uitdagingen. Maar de basis van vertrouwen was groot en weerhield de meiden er niet van om koers te zetten op hun doel: kampioen worden en terugkeren naar de hoofdklasse. Die positieve ontwikkeling voortzetten, vanuit plezier.

De wedstrijd van vandaag in het kort: de bal oppakken bij 6-7, afscheid nemen van twee toppers, vangbal, het publiek bedanken, de huldiging, jip op tellie aanwezig, een schaal patat en op gepaste wijze afsluiten met 4-0.Met 48 punten en slechts twee verloren sets: een prachtig resultaat, met een prachtige ontwikkeling. En inmiddels zo mentaal weerbaar dat ze klaar zijn voor een volgende stap en nieuwe uitdaging.

En ik? Ik geniet nog even na van dit prachtige seizoen en deze bijzondere groep meiden. Trots.